Czytelnia :: /CIERPIENIE W PÓ£MROKU

/CIERPIENIE W PÓ£MROKU - prolog/

24 godziny temu

Prolog
Czym by³o dla mnie ¿ycie? Strat± czasu. Westchnieniem, które trwa³o stanowczo zbyt d³ugo. Nie mogê zrozumieæ ludzi, którym ono siê podoba. Zreszt±, gdy nie ma w tym ¿yciu cz³owieka, który by ciê kocha³, prawdziw± mi³o¶ci±, po co ¿yæ? Po co marnowaæ te lata, by w koñcu zrozumieæ, ¿e ¿ycie nie ma sensu? Nie wiem, po co w ogóle siê urodzi³am. Chyba po to, by cierpieæ i wreszcie z³agodziæ ból jednym, szybkim skokiem z mostu. W koñcu nie umiem p³ywaæ.
Zastanawiam siê, co bym w³a¶nie robi³a, gdybym zosta³a w Stanach. Pewnie pozowa³abym do zdjêæ na ok³adkê jakiej¶ gazety m³odzie¿owej i wys³uchiwa³abym od fotografa same puste komplementy i pewnie nie mówi³by tego, gdyby nie mia³ w stosunku do mnie ¿adnych g³êbszych celów. Z chêci± zaci±gn±³by mnie do ³ó¿ka. Albo by³abym na jakim¶ wa¿nym bankiecie w ró¿owej, obcis³ej sukience, która wrzyna³aby mi siê w ty³ek i szczerzy³abym siê do aparatów, jakby nie mogli robiæ zdjêæ jakim¶ innym, wielce wa¿nym ludziom. To akurat jest ma³o prawdopodobne, gdy¿ zawsze w pi±tki wieczorem udawa³am cudown± córeczkê tatusia na jakiej¶ kolacji u ¶wietnego re¿ysera lub wy¶mienitego aktora, których i tak w domu ojciec wyzywa³ od idiotycznych bufonów, co tylko by siê pysznili. Oboje musieli¶my udawaæ kogo¶, kim nie byli¶my, bo ka¿dy nasz ruch ¶ledzili paparazzi. Jedynie nasz dom by³ stref±, gdzie ojciec móg³ wy¿yæ siê za ca³y dzieñ pracy, wrzeszcz±c raz na mnie, a za drugim razem mnie przepraszaj±c i znów wrzeszcz±c, a ja p³aka³am w poduszkê, brudz±c j± czarnym tuszem. Tak w³a¶nie maj± s³awne osoby. Presja, presja i jeszcze raz presja. A tak wiele osób dziwi siê, ¿e Elvis, mój kochany Elvis Presley, którego muzyka tak mnie wzrusza, popad³ w na³óg narkotykowy i umar³. Albo kto¶ mo¿e z Polski, z której pochodzi moja matka i tam od pewnego czasu mieszkam. Wokalista zespo³u D¿em równie¿ umar³ przez to. Dlaczego poruszam ten temat? Jeszcze nie zapomnia³am, gdy mój ojciec by³ narkomanem. Wtedy nie by³ moim ojcem, to nie by³ Horatio Cross. Nie by³ nawet cz³owiekiem. By³ typem jakiego¶ zwierzêcia, a nawet to okre¶lenie nie opisuje tego, czym by³. Wszystkie gazety o nim pisa³y. Sta³ siê po¶miewiskiem ca³ych Stanów Zjednoczonych. Ale nikt oczywi¶cie nie pomy¶la³, dlaczego tak siê sta³o. Jakim cudem do tego dosz³o? Otó¿... Presja, presja i jeszcze raz presja. Na szczê¶cie dziêki pomocy psychologów i jakiemu¶ zwi±zkowi dla ludzi na odwyku sta³ siê wreszcie kim¶, kim jest. I jako¶ siê trzyma. Co prawda ba³am siê, ¿e po moim wyje¼dzie przesz³o¶æ do niego wróci, ale nie mog³am wci±¿ martwiæ siê tylko o niego. Ka¿dy ¿yje w³asnym ¿yciem, czy tego chce, czy nie.
Czujê wiatr we w³osach. To od rzeki. Choæ jest noc, na niebie nie znajduje siê ani jedna gwiazdka. Wszystko zas³aniaj± chmury fabrycznych zanieczyszczeñ.
Oddycham g³êboko i miarowo. Nie jestem zdenerwowana. Wiem, ¿e je¶li to zrobiê wszystko siê zmieni. Bêdê szczê¶liwsza. W koñcu bêdê mog³a odczuæ, ¿e kto¶ mnie kocha. ¯e kocha mnie ta najwa¿niejsza osoba.
Przymykam powieki. U¶miecham siê sama do siebie, bo w pobli¿u nie ma nikogo. Moje oczy zwracaj± siê w stronê wody, kiwam g³ow± do siebie w oznace gotowo¶ci. Odrywam stopy od barierki, na której stojê i rzucam siê w pr±dy ¶mierci.