Czytelnia :: Teoria i praktyka ¿ywego trupa

Teoria i praktyka ¿ywego trupa

24 godziny temu

Teoria i praktyka ¿ywego trupa - czê¶æ pierwsza

Najwiêcej na temat trupów wiedz± archeolodzy bowiem, je odkopuj± w przeciwieñstwie do grabarzy , tak wiêc i ja zdecydowa³em siê co¶ odkopaæ po lekturze felietonu Arki na temat ¿ywych trupów a jest nim mój stary artyku³ , niemal ksi±¿ka ,któr± postanowi³em lekko zmodyfikowaæ na potrzeby fabryczne.

Wspó³cze¶ni badacze przesi±kniêci, trupem…przepraszam duchem humanizmu próbuj± rekonstruowaæ pierwotn± hordê ludzk± widz±c w niej dru¿ynê harcersk± w której kto¶ od czasu do czasu jest niegrzeczny i zaci±gnie jak±¶ pierwotn± harcerkê za w³osy do jaskini czy walnie kolegê harcerza maczug± po g³owie. Wszystko to wina tego ¿e mowa by³a jeszcze nie wykszta³cona bo gdyby nie to, to usiedliby na kamieniu zapalili jointa i spokojnie dogadaliby siê we wszystkich istotnych sprawach.

Na szczê¶cie prymityw ludzko¶ci to nie gadka szmatka ale niepohamowana ¿ar³oczno¶æ i to nie dlatego ¿e jest g³odny ale dlatego ¿e jego wielki mózg ci±gle mu mówi³ ¿e jest g³odny.

Wiele ludzi sadzi ¿e pierwotny cz³owiek mia³ wielkie problemy ze znalezienie sobie jedzenia gdy tymczasem jedzenia by³o zatrzêsienie. By³ on g³odny poniewa¿ siê ba³ a ten lêk wbrew pozorom nie by³ lêkiem z jakiego¶ powodu ale bez powodu.

Jego wielka g³owa, która stanê³a na szczycie krêgos³upa w postawie wyprostowanej nagle zobaczy³a co¶ czego nie powinna by³a zobaczyæ a mianowicie trupa.

Trup w ¶wiecie zwierzêcym jest pokarmem i nikt siê go nie boi. Najlepiej jak jest ¶wie¿y ale i mo¿e byæ i cuchn±cy. Wszystko siê zje, bowiem biologia jest recyklingiem. Tymczasem co¶ siê takiego sta³o ¿e homo nawet jeszcze nie sapiens straci³ poczucie recyklingu i zosta³ wykopany z biologii w kulturê której jeszcze nie by³o.

Co go mog³o wykopaæ jak nie sama natura tylko tym razem nie ta bli¿sza ale ta najdalsza.

Natura w sensie strukturalno –dynamicznym jest chaotycznym ruchem we wszystkich mo¿liwych kierunkach. Taki chaotyczny ruch we wszystkich kierunkach jest niczym innym jak spoczynkiem poniewa¿ stanowi warto¶æ równowa¿n±, której z perspektywy ruchu nie ma. Ale co znaczy nie ma? Jak to nie ma? A gdzie jest? Kto¶ musi wiedzieæ. Trafi³o wiec na ma³pê

Ma³pa jak wiadomo z po¶ród wszystkich zwierz±t jest najs³abiej wyposa¿ona w narzêdzia orientacji przestrzenno-czasowej opartej o elektro-magnetyzm tak jak pszczo³y, ptaki czy wilki i w zasadzie nie ¿yje w lesie ale w grupie i bardziej pamiêta co kto komu zrobi³ ni¿ to gdzie s± banany w zwi±zku z tym jej poszukiwania pokarmu s± chaotyczne.

Inaczej mówi±c lata bez sensu. Jak znajdzie jedzenie jej latanie nabiera na chwilê sensu ale nawet jak znajdzie to i tak przejawia dziwn± nerwowo¶æ bowiem siê boi z niewiadomego powodu, owej warto¶ci spoczynkowej której nie ma.

To samo jest z cz³owiekiem kiedy siê miota w ro¿nych sprawach trzymaj±c trzy sroki za ogon to fizjologiczny spoczynek powoduje u niego neurozê. Boi siê przez sen. Najbardziej widaæ to u dzieci które maj± do odrobienia ró¿nego typu zadania. Ujawnia siê u nich wtedy neuro-genno¶æ czyli niezidentyfikowany lêk.

¦ni im siê ¿e s± porwane , ¿e ¶wiat zaraz zniknie , ¿e wszêdzie s± z³odzieje i ¿e zaraz z niewiadomego powodu co¶ strac±.

Oczywi¶cie niczego nie strac± z tego powodu jaki im siê wydaje bo to tylko neurogenna fizyka wyobra¼ni strukturalno-dynamicznej.

W identycznej sytuacji by³ cz³owiek pierwotny zacz±³ siê baæ w³asnej genetyki któr± s³ysza³ w mózgu i do dzi¶ siê jej boi .

Jako ¿e tak strasznie siê jej ba³ i boi to musia³ sobie znale¼æ jakie¶ rozs±dne wyt³umaczenie a tym wyt³umaczeniem by³a utrata bliskiej orientacji spo³ecznej w grupie i to wcale nie matki ale agresywnego samca alfa od którego przeciêtny cz³onek hordy móg³ co najwy¿ej dostaæ po g³owie lub byæ zgwa³conym.

Utrata agresywnego samca by³a bowiem utrat± realnego przedmiotu lêku na miejsce które natychmiast pojawia³ siê lêk nieznanej nico¶ci, pustej dziury bez dna.

Z tego powodu w ¿aden sposób nie nale¿a³o go zje¶æ, ale zakopaæ bowiem kto inny móg³ udaæ siê ze swoj± maczuga i zêbiskami na tego Czmura neurotycznego lêku jak nie ten co siê niczego nie ba³.

Niestety rzeczywisto¶æ bywa przewrotna bowiem ten kto wali³ kijem po g³owie w rzeczywisto¶ci najbardziej siê boi tego by samemu nie dostaæ a ¿e zosta³ on przez naturê wyposa¿ony w odpowiednie instrumenty do bicia to wali³ jak popad³o.

Zakopywanie nieboszczyka z wielk± pomp± zawodzenia nic wiêc nie pomaga³o a wrêcz przeciwnie pog³êbia³o przerwê w ¶wiadomo¶ci recyklingu bowiem pod¶wiadomo¶æ odruchów warunkowych dobrze wie ¿e ¶wiadomo¶æ wyobra¼ni kulturowej robi j± w konia, tym bardziej ¿e mimo nowego samca alfa neurotyczny lêk wcale nie ustêpowa³ a wrêcz przeciwnie siê pog³êbia³.

Stad te¿ ¶wiadomo¶æ wyobra¼ni wymy¶li³a sobie kolejn± bajkê ,¿e zmar³y samiec alfa wróci- maj±c nadzieje na korzystanie z równowagi stricte somatycznej a nie nerwowej. Powsta³ w ten sposób pierwszy pomys³ na oszukanie natury.

Zmar³y samiec powróci³ wiêc jako ¿ywy trup którego nale¿a³o zje¶æ zamykaj±c w ten sposób recykling metaboliczny jak dusza wcielaj±ca siê w zabitego drapie¿nika bo przecie¿ nie myszy.

W gruncie rzeczy drapie¿nik nie jest zbyt po¿ywny ale potrzeba spokoju biologicznego by³a wa¿niejsza gdy¿ jako akt heroicznej walki zakoñczonej kultowym spo¿yciem wycisza³a neurotyczno¶æ napiêciow± mózgu. W ten sposób cz³owiek w krótkim czasie stal siê bardziej drapie¿ny od drapie¿ników i przesta³ siê ich baæ boj±c siê wy³±cznie nie wiadomo czego.

Tu historia ¿ywego trupa dopiero siê zaczyna. Resztê opowiem jutro , pojutrze i tak dalej w kolejnych odcinkach. ¯yczê dobrej nocy.