Czytelnia :: trzy historie - jeden cel: sukces /artyku³ prasowy/

trzy historie - jeden cel: sukces /artyku³ prasowy/

24 godziny temu

A. Dieter Bohlen – tytan muzyki lekkiej z Hamburga.

Dieter Bohlen, niemiecki muzyk, wokalista, aran¿er i kompozytor urodzi³ siê 7 lutego 1954 roku w Oldenburgu (40 km od Bremy). Ojciec pracowa³ w bran¿y budowlanej i chcia³, by Dieter pracowa³ razem z nim, gdy doro¶nie. Jednak Dieter mia³ inne plany. Chcia³ zostaæ muzykiem, a nie budowlañcem. W szkole by³ bardzo przeciêtnym uczniem i czêsto miewa³ konflikty z nauczycielami. Z rodzicami te¿ nie mia³ najlepszego kontaktu, bo nie podoba³o im siê na przyk³ad to, ¿e Dieter by³ leworêczny. Ma brata, który nie jest znany. Mo¿e to ¶wiadczyæ, ¿e to wcale nie geny decyduj± o sukcesie. Od ma³ego babcia ¶piewa³a mu ko³ysanki, wyrabiaj±c s³uch muzyczny i gust.
Zda³ jednak jako¶ do liceum, lecz w nowej szkole zaczê³y siê nowe problemy. Dieter nie móg³ znale¼æ wspólnego jêzyka z nauczycielami i wpad³ w z³e towarzystwo. Eksperymentowa³ nawet z miêkkimi narkotykami. Zmieni³ co prawda szko³ê, ale to nic nie da³o. W koñcu rodzice wys³ali go do szko³y z internatem w Osnabrück (100 km na po³udnie od Oldenburga), gdzie nie mia³ praktycznie wolnego czasu. Dla niego by³o to jak wiêzienie - nie móg³ tego znie¶æ. Z czasem jednak zacz±³ przyk³adaæ siê do nauki i uda³o mu siê dostaæ na studia. W miêdzyczasie napisa³ swoj± pierwsz± piosenkê - "Wo viele Bomben fallen". Ju¿ wtedy wiedzia³ na 100%, ¿e chce zostaæ muzykiem. Studia rozpocz±³ na uniwersytecie w Getyndze na wydziale ekonomii. W czasie studiów koncertowa³ z grupami Da Capo i Aorta, z którymi gra³ jazz rocka. W tym czasie napisa³ oko³o 200 piosenek, po czym powysy³a³ je do wszystkich mo¿liwych wytwórni, ale nikt nie by³ nimi zainteresowany. Tymczasem na studiach radzi³ sobie nadspodziewanie dobrze i wizja kariery muzycznej siê oddala³a. W 1978 roku wraz ze swoim koleg± Holgerem nagra³ dwa single, które pod szyldem „Monza” zosta³y wydane jako "Hallo Taxi Nummer 10" i "Heisse Nacht in der City". Okaza³y siê one totaln± klap± i Dieter bliski by³ zerwania z muzyk±. 8 listopada 1978 odebra³ dyplom uczelni getyndzkiej i mia³ ju¿ kontrakt w Emden jako doradca inwestycyjny.
I w³a¶nie wtedy przysz³o pytanie z hamburskiej firmy p³ytowej Intersong, czy Dieter jest nadal zainteresowany wspó³prac±. Oczywi¶cie, ¿e by³! W kontrakcie jednak ¿±dali od niego rzeczy prawie niemo¿liwej: mia³ pisaæ 36 piosenek miesiêcznie. Przeprowadzi³ siê wiêc do Hamburga i 1 stycznia 1979 rozpocz±³ komponowanie. Pracowa³ bardzo ciê¿ko, ale trud siê op³aci³. Pisa³ utwory dla znanych niemieckich muzyków jak Bernhard Brink, Katja Ebstein, Roland Kaiser czy Bernd Clüver. W 1982 roku ( w wieku 28 lat) nast±pi³ prze³om - Dieter dosta³ z³ot± p³ytê za album "Happy Guitar Dancing" Ricky'ego King'a. Ponadto z grup± Sunday i piosenk± „Hale hey Louise” wszed³ na niemieck± listê przebojów. Rok pó¼niej kolejna z³ota p³yta za album Rolanda Kaisera "Gefuhle sind frei". W tym samym roku utwór "Mit 17" napisany dla Bernda Clüvera zaj±³ wysokie trzecie miejsce w niemieckiej preselekcji do konkursu Eurowizji. Ale tak naprawdê nie to cieszy³o Dietera. On chcia³ sam ¶piewaæ swoje piosenki. By³y to projekty liczne, ale wiele z nich nie przesz³o do historii muzyki, co mo¿na wyt³umaczyæ statystycznie. W ¿yciu snujemy wiele marzeñ i planujemy mnóstwo projektów, z których jeden czy dwa maj± wiêksze szanse. W innej wersji pocz±tków muzycznej drogi jest taka anegdota: ju¿ mia³ rzuciæ karierê, lecz przypadkiem przeje¿d¿aj±c obok wytwórni wst±pi³ na rozmowê, ¿eby zapytaæ, dlaczego jego przysy³ane kasety demo s± ignorowane. I wtedy nieoczekiwanie otrzyma³ etat. Wielokrotnie przeje¿d¿a³ obok siedziby Intersongu, lecz wreszcie postanowi³ siê prze³amaæ i wst±pi³ na rozmowê z dyrektorem. Okaza³o siê, ¿e kontakt osobisty jest lepszy ni¿ wysy³anie demówek, gdzie siê tylko da.
Ju¿ po 50-tce stan±³ po raz pierwszy na nartach, dowodz±c, ¿e w ka¿dym wieku mo¿na uczyæ siê nowych rzeczy. Uprawia dobroczynno¶æ – przekaza³ swego czasu milion marek na szpital onkologiczny, a synowi kupi³ auto na 18-te urodziny. Najbardziej znane muzyczne projekty Dietera to duet Monza (1978), znany duet „Modern Talking” (1984-1987 1998-2003) oraz solowy projekt „Blue System” (1987-1997). Po drugim i ostatecznym rozpadzie MT w 2003 zaj±³ siê promowaniem i wyszukiwaniem m³odych talentów, pracuj±c z m.in. Markiem Medlockiem, ale i poszukuj±c innych m³odych. Znani arty¶ci, wspó³pracuj±cy z Dieterem to takie s³awy, jak Bonnie Tyler, C.C. Catch, Chris Norman, Nino de Angelo, Smokie, Thomas Anders czy Yvonne Catterfeld. Koncert w Rosji w 2009, gdzie Bohlen wyszed³ na scenê z napisem „Stop War” na kurtce zgromadzi³ kilkadziesi±t tysiêcy fanów, ju¿ z drugiego pokolenia.
Mity o Dieterze Bolenie rozwia³y czê¶ciowo jego dwie kasowe ksi±¿ki „Nichts als Die Wahrheit” oraz „Hinten den Kulisen”, które okaza³y siê oliw± do ognia. Oskar¿ano go o pisanie nieprawdy, a Bohlen pokaza³ tylko prawa showbiznesu od kuchni, na których zjad³ zêby. W tym samym czasie zaanga¿owa³ siê w niemieck± edycjê programu "Idol" (Deutschland sucht den Superstar). P³yty produkowane przez Dietera dla jego uczestników rozchodzi³y siê w platynowych nak³adach, rozwiniêta zosta³a te¿ wspó³praca ze zwyciêzc± Alexandrem Klawsem oraz finalist± Danielem Küblböckiem. Planowana by³a wspó³praca tak¿e z drug± w programie Juliette Schoppmann, jednak po jej odmowie Dieter z sukcesami komponowa³ i produkowa³ dla Yvonne Catterfeld.
W 2004 roku wydane zosta³y ostatnie p³yty tych wykonawców z premierowym materia³em od Dietera. W 2006 roku telewizja RTL zdecydowa³a siê na emisjê kreskówki opartej na biografii Dietera o tytule „Dieter der Film”, a sam Dieter równolegle wyda³ pierwszy album podpisany w³asnym nazwiskiem. 24 listopada Dieter wyst±pi³ podczas festiwalu Diskoteka-80 w Moskwie, wykonuj±c trzy utwory Blue System oraz miks najwiêkszych przebojów Modern Talking. Obecnie zajmuje siê komponowaniem i produkcj± piosenek, wspó³pracuj±c z wywodz±cym siê z Deutschland sucht den Superstar niemieckim wokalist± Markiem Medlockiem oraz zasiada w jury niemieckiej edycji programu "Das Supertalent" znanej u nas jako "Mam Talent". Trwaj± te¿ prace nad musicalem opartym na biografii Dietera Bohlena. Premiera by³a planowana na rok 2009, mo¿liwe, ¿e zostanie ona opó¼niona o rok. Jego proste teksty, dodaj±ce otuchy, przekazuj± prawdê, ¿e nie nale¿y zbyt ³atwo rezygnowaæ z marzeñ i d±¿yæ za wszelk± cenê do realizacji swego talentu. Ka¿dy jaki¶ ma.

II. Brian Tracy – najwiêkszy lider rozwoju ludzkich mo¿liwo¶ci na ¶wiecie.

Brian Tracy urodzi³ siê w 1944 roku w Kanadzie. Mieszka w San Diego, w Kalifornii, jest ¿onaty i ma czworo dzieci. Jest dzi¶ jednym z najbardziej uznanych w ¶wiecie autorytetów w dziedzinie budowania osobistego i zawodowego sukcesu w oparciu o rozwój indywidualnych mo¿liwo¶ci ka¿dego cz³owieka. Jego porywaj±ce wyk³ady i seminaria na tematy przywództwa, sprzeda¿y, skutecznego zarz±dzania i strategii budowania biznesu, s± niezwykle konkretne i inspiruj±ce. Uczestnicy poznaj± wiele sprawdzonych strategii, nadaj±cych siê do natychmiastowego zastosowania i poprawy rezultatów w ka¿dej sferze ¿ycia.
Brian Tracy jest autorem 42 ksi±¿ek przet³umaczonych na 35 jêzyków dostêpnych w 52 krajach. w tym ¶wiatowych bestsellerów: "Maksimum osi±gniêæ", "Psychologia sprzeda¿y", "Sposób na sukces" czy "Turbostrategie". Jest wymieniany obok Petera Druckera, Stephena Coveya czy Jacka Welcha jako jeden z najbardziej wp³ywowych liderów biznesu na ¶wiecie. Niezwykle kreatywny i pracowity - na ¶wiecie wydano ponad 350 edukacyjnych programów audio & video jego autorstwa! W prowadzonych przez niego seminariach wziê³o dot±d udzia³ ponad cztery miliony osób w 53 krajach, w tym zarz±dy i kadra mened¿erska takich firm, jak IBM, HP, Allianz, Cisco, ABB, Volvo, Citibank, Ford, BMW, Deloitte & Touche, McDonell Douglas, Coca Cola i wielu innych, znajduj±cych siê w ¶cis³ej czo³ówce ¶wiatowej gospodarki.
Brian Tracy to ekspert w zakresie rozwoju osobistego oraz sukcesu zawodowego, charyzmatyczny mówca, przemawiaj±cy co roku do ponad 300 tysiêcy osób. Ma rzadk± umiejêtno¶æ prowadzenia szkoleñ w sposób, który pobudza s³uchaczy do bezzw³ocznego wdra¿ania w praktyce poznawanych technik i warto¶ci. Czy od pocz±tku tak by³o? Dok³adnie nie.
Na pocz±tku by³o wyrzucenie ze szko³y, Brian pracowa³ w ró¿nych zawodach, ale nigdzie nie osi±gn±³ sukcesu. Pierwsze prace to by³y zwyk³e zajêcia fizyczne, jakie wykonuj± miliony ludzi w ka¿dym kraju – praca na statku, w budowlance, sprz±tanie, kopanie rowów. Wreszcie, kiedy ju¿ nie by³o pracy fizycznej, zaj±³ siê sprzeda¿± za prowizjê, ale te¿ nie mia³ w tym powodzenia. By³ domokr±¿c± („door-to-door-selling”), mia³ najwy¿ej – jak mówi teraz - 2 sprzeda¿e tygodniowo. Ledwo wi±za³ koniec z koñcem, nie starcza³o mu po prostu na ¿ycie.
Wtedy zacz±³ my¶leæ, co robi± najlepsi ludzie w bran¿y? Jak my¶l±, o czym my¶l± i jak dzia³aj±?
Poszed³ z tym pytaniem do najlepszego sprzedawcy w firmie i on mu powiedzia³, jak siê przygotowaæ do rozmowy handlowej, jak prezentowaæ, jak odpowiadaæ na pytania i jak zdobywaæ rekomendacje. Od tego czasu zacz±³ siê uczyæ z nagrañ, je¼dziæ na szkolenia, czytaæ ksi±¿ki motywacyjne. W ci±gu roku z przeciêtnego handlowca z dwiema sprzeda¿ami tygodniowo sta³ siê szefem korporacji z filiami w 6 krajach i pensj± liczon± w tysi±cach dolarów. Sta³ siê cud? Nie. Brian Tracy wykorzysta³ prawo nauki – je¶li powtórzysz czyje¶ dzia³anie, które zawiod³o kogo¶ do sukcesu, to powtórzysz te¿ jego skutek – sukces. To nie magia – to prawo naukowe przyczyny i skutku.
Jedno z jego powiedzeñ g³osi, ¿e ka¿dy, kto dzi¶ jest bogaty, kiedy¶ by³ biedny, ka¿dy zaczyna³ od zera i ka¿dy by³ na koñcu. Nikt nie rodzi siê geniuszem ani cz³owiekiem sukcesu. Warto to sobie wzi±æ do serca.

III. Steve Jobs – niezapomniany wizjoner techniki komputerowej

Steven Paul Jobs urodzi³ siê w San Francisco 24 lutego 1955 roku. M³ody Steve dorasta³ w dolinie, która zamienia³a siê w centrum ¶wiata technologii komputerowych: Silicon Valley. To nie by³o rzadko¶ci± zobaczyæ in¿ynierów, których gara¿e wype³nione by³y wszelkiego rodzaju urz±dzeniami elektronicznymi w tej czê¶ci Kalifornii.
Kiedy Steve Jobs osi±gn±³ wiek studencki, zdecydowa³, ¿e pójdzie do Reed College w Oregonie. By³o to zbyt drogie dla skromnej pensji rodziców. Steve pozosta³ tylko w Reed jeden semestr, po czym porzuci³ studia. Nastêpnie spêdzi³ du¿o czasu na szkoleniach wschodniego mistycyzmu z surowymi dietami, jedz±c tylko owoce: to jego okres hippie. Uda³ siê do Indii z przyjacielem, aby poszukiwaæ o¶wiecenia w wieku 19 lat.
Po powrocie postanowi³ co¶ zrobiæ. Za³o¿y³ firmê i nazwa³ j± „Apple”, wymy¶laj±c te¿ charakterystyczne logo w kszta³cie zielonego, nadgryzionego jab³ka. W pierwszym roku firma Apple sk³ada³a siê z deski monta¿owej w gara¿u Steve’a, a w lokalnych sklepach komputerowych próbowano sprzedaæ pierwszy komputer osobisty. Tymczasem Jobs pracowa³ na nowym, znacznie lepszym komputerem, Apple II, który w zasadzie gotowy by³ w 1977 roku. Apple II by³ komputerem prze³omowym, znacznie bardziej zaawansowanym ni¿ cokolwiek wtedy na rynku. Dlatego Steve wyruszy³ na poszukiwanie inwestorów do ekspansji Apple. Po pewnym czasie zawar³ umowê z Mike’em Markkula, entuzjastycznym by³ym dyrektorem Intel, który zainwestowa³ 250.000 dolarów w ich dzia³alno¶æ i zapewni³, ¿e firma wejdzie na listê Fortune 500 w mniej ni¿ dwa lata.
Mike mia³ racjê. Apple II wkrótce sta³ siê symbolem rewolucji w osobistych komputerach na ca³ym ¶wiecie, zarówno ze wzglêdu na jego cechy sprzêtowe (w tym grafika w kolorze) i bardzo du¿± poda¿ kompatybilnego oprogramowania. Kluczem do sukcesu Apple II by³ faktycznie VisiCalc, pierwszy program arkusza kalkulacyjnego, jaki kiedykolwiek wprowadzono na rynek. Tysi±ce ludzi kupi³o firmy Apple II, aby tylko z niego korzystaæ. W rezultacie, firma uros³a w bardzo szybkim tempie i Apple wszed³ na gie³dê po czterech latach istnienia w grudniu 1980 roku.
Ale sukces firmy Apple by³ zagro¿ony, gdy przemys³owy gigant IBM planowa³ wej¶cie na rynek komputerów osobistych w 1981 roku. Apple musia³ walczyæ lub zej¶æ z rynku w ci±gu kilku lat. Komputer Apple III nie odniós³ sukcesu. Skupili wiêc ca³± energiê na projekcie kierowanym przez Steve'a Jobsa o nazwie „Lisa”. Ten komputer by³ prze³omem, poniewa¿ u¿ywa³ graficznego interfejsu u¿ytkownika zamiast interfejsu wiersza poleceñ. Technologia ta, podobnie jak wiele innych, które mog³yby zrewolucjonizowaæ informatykê, zosta³a wynaleziona przez firmê Xerox PARC – ale to Apple by³ pierwsz± firm±, która wprowadzi³a go na rynek. Jednak Steve Jobs wkrótce zosta³ wyrzucony z projektu Lisa, która okaza³a siê kolejnym niepowodzeniem rynkowym i przej±³ ma³y projekt o nazwie „Macintosh”, który by³ rozwijany od 1979 roku wedle koncepcji "komputera tak ³atwego w u¿yciu jak toster."
Choæ pierwsze miesi±ce Mac by³y zachêcaj±ce, sprzeda¿ wkrótce zaczê³a gwa³townie spadaæ. W po³owie 1985 roku dyrektorzy zgodzili siê na nowy schemat organizacji dla Apple, w którym Steve nie mia³ ju¿ kompetencji w zakresie zarz±dzania - mia³ tylko pozostaæ prezesem zarz±du.
Steve by³ oszo³omiony. Apple by³o jego ¿yciem, a zosta³ z niego wyrzucony. Zacz±³ podró¿owaæ po ¶wiecie poszukuj±c nowych sposobów na spêdzenie jego energii. Pozna³ niewielki zespó³ b³yskotliwych ekspertów grafiki komputerowej. Wszyscy oni mieli wspólne marzenie o tworzeniu filmów animowanych z u¿yciem komputerów. Steve by³ zainteresowany i w koñcu kupi³ firmê za 10 milionów dolarów w 1986 roku jako Pixar.
Jednak jego g³ówn± pasj± by³y nadal komputery. We wrze¶niu 1985 roku og³osi³ na forum Apple, ¿e ma zamiar za³o¿yæ now± firmê o nazwie NeXT, by zbudowaæ zaawansowany komputer dla szkolnictwa wy¿szego i badañ naukowych. Mia³ zamiar zabraæ ze sob± jednych z najlepszych in¿ynierów i handlowców z zespo³u Mac. Apple zagrozi³, ¿e wytoczy mu proces. To w³a¶nie w tym momencie Steve opu¶ci³ firmê na dobre i sprzeda³ niemal ca³o¶æ swoich udzia³ów.
NeXT rozpocz±³ pracê na pocz±tku 1986 r. Steve chcia³ zrobiæ najlepszy sprzêt, budowany w fabryce najbardziej zautomatyzowanej z najbardziej zaawansowanym oprogramowaniem, najbardziej wytrzyma³ym i najbardziej z³o¿onym na ¶wiecie, ale równie¿ ³atwym w u¿yciu jak Macintosh, dziêki w³asnemu graficznemu interfejsowi u¿ytkownika. Jednak NeXT Cube nie sprzedawa³ siê dobrze, by³ przeceniony i brakowa³o mu przydatnego oprogramowania. NeXT próbowa³ go sprzedaæ, rozszerzaj±c rynek na edukacjê dla firm, jednak liczba komputerów sprzedawanych ka¿dego miesi±ca liczona by³a nie w tysi±cach, lecz tylko setkach. W 1993 roku NeXT musia³a zrezygnowaæ z dzia³alno¶ci sprzêtu i skupiæ siê tylko na promowaniu swojej zaawansowanej technologii oprogramowania. Steve by³ zrozpaczony.
W dodatku jego inwestycje w Pixar równie¿ wydawa³y siê prowadziæ donik±d. Zakoñczy³ tedy dzia³alno¶æ w 1990 roku i postanowi³ skoncentrowaæ siê na rozwoju zaawansowanego 3D jêzyka, zwanego „RenderMan”. Reklamy telewizyjne by³y jedynym ¼ród³em dochodów. Nadzieja pojawi³a siê dziêki umowie z Disneyem na pe³ny film fabularny, generowany z komputerów w 1991 roku. Jednak pod koniec 1993 roku umowa zosta³a anulowana przez Burbank. Steve spêdzi³ wiêkszo¶æ czasu w domu ze swoim m³odszym synem Reed i ¿on± Laurene, któr± po¶lubi³ w 1991 roku.
Tymczasem Apple prze¿ywa³a najgorszy rok w historii. Po wydaniu Windows 95 zacz±³ traciæ udzia³ w rynku w zastraszaj±cym tempie. W 1996 roku nowo mianowany prezes Gil Amelio szuka³ nowego oprogramowania w miejsce starego Mac OS. W koñcu wybra³ NeXTSTEP Steve'a i zap³aci³ $ 400 milionów za NeXT, a Steve wróci³ do firmy, która wyrzuci³a go dziesiêæ lat wcze¶niej. Jego oficjalny tytu³ to "nieformalnym doradc± prezesa."
Kiedy Amelio zapowiedzia³ straty 700 mln USD w pierwszym kwartale 1997 roku, zarz±d zdecydowa³, ¿e czas pozbyæ siê tego mened¿era. Steve Jobs zorganizowa³ puch i zosta³ uznany za tymczasowego prezesa firmy Apple w lipcu 1997 roku. Natychmiast rozpoczêto szeroko zakrojony przegl±d ca³ej firmy, zmniejszono liczbê projektów z kilkuset do kilkunastu. Liczba produktów sprzêtowych obni¿ono do zaledwie czterech. Steve zaszokowa³ ¶wiat, og³aszaj±c na targach Macworld Boston w sierpniu, ¿e Apple bêdzie ³±czy³ si³y z Microsoft w bezprecedensowej transakcji, która po³o¿y kres niekoñcz±cych siê sporów patentowych.
Firma uruchomi³a rewolucyjn± kampaniê marketingow± wokó³ nowego sloganu: Think Different, szerz±c ideê, ¿e ludzie, u¿ywaj±cy komputery Mac byli marzycielami, którzy mog± zmieniæ ¶wiat. Firma wprowadzi³a kilka nowych udanych produktów Power Mac G3 i PowerBook. Sze¶æ miesiêcy po powrocie Steve Jobs, doprowadzi³ firmê do rentowno¶ci.
Jednak odrodzenie Apple naprawdê przysz³o trochê pó¼niej, kiedy Steve wprowadzi³ nowy, wspania³y komputer: iMac. Wprowadzony w maju 1998 by³ pierwszym naprawdê innowacyjnym produktem firmy Apple w zasadzie od oryginalnego Macintosha w 1984 roku. IMac o pó³przezroczystej obudowie zmiót³ ca³y rynek komputerów osobistych, który nie produkowa³ niczego poza czarnymi lub be¿owymi pude³kami od ponad dziesiêciu lat. Innowacje projektowe trwa³y przez ca³y 1998 i 1999 z kolorowym iMac oraz iBook, notebook Apple dla konsumentów. Po trzech latach Steve Jobs przywróci³ firmê Apple z powrotem do wielko¶ci. Dlatego w koñcu zgodzi³ siê zostaæ w pe³nym wymiarze czasu prezesem firmy Apple w styczniu 2000 roku - po raz pierwszy jeden cz³owiek zosta³ dyrektorem generalnym dwóch spó³ek akcyjnych w tym samym czasie.
Strategiê rozwoju bran¿y cyfrowej og³osi³ na targach Macworld w San Francisco w styczniu 2001 roku. By³a to wizja przysz³o¶ci komputerów osobistych. Choæ wielu analityków i samozwañczych ekspertów g³osi³o, ¿e PC znikn± w ci±gu kilku lat, by zostaæ rzekomo zast±pione przez terminale internetowe, Apple s±dzi³, ¿e nale¿y koncentrowaæ siê na nowym stylu ¿ycia. Innymi s³owy, komputer stanie siê centralnym punktem naszego nowego ¿ycia wype³nionego aparatami i kamerami cyfrowymi, odtwarzaczami MP3, telefonami inteligentnymi i innymi urz±dzeniami.
Jednak najwiêksza dynamika dla Apple pochodzi³a z niespodziewanego ¼ród³a: by³ to iPod. IPod by³ integraln± czê¶ci± strategii informatycznej grupy. Rozpoczê³a siê na pocz±tku 2001 roku, kiedy Steve Jobs u¶wiadomi³ sobie, ¿e jego entuzjazm dla "desktop video", czyli mo¿liwo¶ci edycji filmów na komputerze – by³ jeszcze daleko od g³ównego nurtu biznesu. To, co by³o naprawdê gor±ce na prze³omie XIX i XX wieku to nie filmy, ale muzyka cyfrowa, czego przyk³adem sukces Napstera. Skupi³ siê na nadrobienie zaleg³o¶ci i w³asny odtwarzacz MP3 firmy Apple zosta³ wprowadzony na rynek w rekordowym czasie, w sam raz na sezon wakacyjny 2001 roku.
iPod mia³ prze³omowe funkcje - jego piêkny wygl±d, genialny interfejs u¿ytkownika i tarcza nawigacyjnej, a jego szybka ³±czno¶æ FireWire i zdolno¶æ do synchronizacji z iTunes – uczyni³y go gor±cym produktem od pocz±tku. Po raz pierwszy ludzie kupowali komputery Mac po prostu, aby móc korzystaæ z tego ma³ego odtwarzacza wielko¶ci pude³ka papierosów. W kolejnych latach wprowadzono najpierw iPod zgodny z systemem Windows w 2002 r., a nastêpnie uruchomieno w iTunes Music Store oraz opracowano wersjê dla systemu Windows iTunes w 2003 roku.
Wprowadzaj±c w 2004 roku iPod mini, a potem iPod shuffle i iPod nano w 2005 r. oraz rozszerzaj±c Music Store na arenê miêdzynarodow±, firma Apple sta³a siê niekwestionowanym liderem w nowej erze cyfrowej muzyki. 2006 by³ rokiem o decyduj±cym znaczeniu dla Apple w trzech aspektach.
Pierwszym by³ sukces Mac. Sprzeda¿ Mac po latach walki uzyska³o przewagê w rynku, a jego tempo wzrostu przekroczy³o komputery PC. Kilka czynników stanowi³o o tej historycznej zmianie: sukces iPoda i przej¶cie na Intel - Steve og³osi³ w 2005 r., ¿e firmy zaczn± stosowaæ procesory Intela w swoich komputerach Mac. Intel Maci by³y szybsze i tañsze, ale g³ówn± zalet± by³a ich zdolno¶æ do uruchomienia systemu Windows. Wreszcie Apple odnosi³ niespodziewane sukcesy w sieci sklepów detalicznych, bêd±c najszybciej rozwijaj±cym siê w USA dostawc±.
Jednak najwiêkszy manewr przyszed³ w styczniu 2007 roku, kiedy Steve Jobs wprowadzi³ iPhone na targach Macworld. iPhone by³ bez w±tpienia ostatecznym produktem Apple. Jego technologia multi-touch, surfowanie i mo¿liwo¶ci funkcji iPod, ³atwy w obs³udze interfejs uczyni³ smartphone’a "lata ¶wietlne wyprzedzaj±cym konkurencjê", jak Steve Jobs powiedzia³. To wstrz±snê³o bran¿± telefonów. Trzy lata po jej wprowadzeniu ¶mia³o mo¿na powiedzieæ, ¿e iPhone przejdzie do historii jako pierwsze urz±dzenie konwergencji cyfrowej równowa¿ne z umieszczeniem komputera, iPoda i telefonu w kieszeni spodni.
Najwiêkszym by³o jednak jeszcze do zrobienia: by³ to bez w±tpienia iPad - tablet, który Steve zaprezentowa³ w dniu 27 stycznia 2010. Podczas konferencji bran¿y D8 w czerwcu 2010 Steve Jobs wyra¼nie stwierdzi³, ¿e, jego zdaniem, iPad zacz±³ po PC kolejn± erê. Je¶li to jest prawda, Steve Jobs odegra kluczow± rolê i po³o¿y kres rynkowi komputerów osobistych, a wszystko zmie¶ci siê w jednym urz±dzeniu – multimedialnym tablecie.
Steve Jobs by³ niew±tpliwie niezwyk³ym cz³owiekiem pod ka¿dym k±tem. Odcisn±³ swoje piêtno na nie mniej ni¿ piêciu bran¿ach: komputerach osobistych z Apple II i Macintosh, muzyki z iPodów i iTunes, telefonów z iPhone i animacji z wytwórni Pixar. Bêd±c dzieckiem hippie z klasy ¶redniej bez wy¿szego wykszta³cenia zbudowa³ imperium i sta³ siê multimilionerem w przeci±gu kilku lat, mimo, ¿e zosta³ zwolniony z w³asnej firmy, do której powróci³ po dziesiêciu latach, aby j± przekszta³ciæ w jedn± z najbardziej wp³ywowych korporacji, z milionami fanów na ca³ym ¶wiecie. Jest obecnie powszechnie uznawany za jednego z najbardziej wybitnego biznesmena i wizjonera bez konkurencji. Zmieni³ ¿ycie milionów ludzi poprzez technologiê ³atw± w u¿yciu, ciekaw± i piêkn±.
Kiedy zmar³ w wieku 56 lat, mo¿na powiedzieæ, ¿e i tak osi±gn±³ wszystko, co móg³. Zostawi³ maj±tek wart 9 miliardów dolarów.
Gdyby nie kurs kaligrafii, który odby³ w czasie studiów, komputery Apple i Microsoftu, który kopiowa³ tylko pomys³y Apple’a, mia³yby inny krój czcionek, a uk³ad typograficzny nie by³by tak bogaty. Ró¿ne rodzaje czcionek, ich wielko¶æ, kszta³t, kunszt – to efekt kursu kaligrafii przed rzuceniem uczelni. Za¶ gdyby nie wyrzucenie z firmy, nie powsta³yby kolejne pomys³y – tym samym Steve Jobs chce udowodniæ, ¿e w ¿yciu wszystko ma sens, ¿e nie ma przypadków (przypadkowy jest tylko uk³ad elektronów w górze Giewont, ale nie w ¿yciu), i ¿e tylko patrz±c wstecz mo¿na pogodziæ rozbiegane linie ¿ycia, które schodz± siê zawsze wcze¶niej czy pó¼niej z powrotem.
Przedstawione tutaj krótko trzy wybrane biografie ludzi sukcesu nios± jedn± my¶l: ka¿dy kiedy¶ zaczyna³, droga do celu mo¿e byæ trudna i d³uga, ale nigdy nie wolno siê poddawaæ. Droga z dna ¿yciowego na szczyt jest zawsze otwarta. Tego nas ucz± nasi bohaterowie.

Rafa³ Sulikovski