Czytelnia :: Ucisz siê. /wiersz/

Ucisz siê. /wiersz/

24 godziny temu

Ucisz siê, moja mysli jasnoz³ota,
Któr± to w niesprawiedliwo¶æ wplatasz,
Niczym to pani, Jesieñ nios±c we w³osach,
Zabrzmieæ pragniesz po t± lepszo¶æ ¶wiata.

Ucisz siê, mój losie, kiedy¶ my¶l± sam±
Przysz³o¶æ otwieraj±c, tulisz ¿ycia dobroæ.
My¶lisz, ¿e doro¶nie, echo daj±c taktom
Z rytmu werbli, sprawiedliwych s³owo?

Ucisz siê, niech kontrast ju¿ jesieni±
Bêdzie wyobra¼ni± przy wypatrywaniach,
Zamknij w dalszym ci±gu okno, l¶ni±ca ¶wiat³o¶æ,
Kiedy takim faktom d¼wiêk ju¿ siê wy³ania.

Przecie¿ barw± tej jesieni, buntem li¶cia
Nie uciszysz przy nieuiszczeniach ¿ycia,
Jakby¶ chcia³a w rytm milczenia, wyj¶cia
Ju¿ lepszego, kiedy¶ taka w kiedy¶przyj¶ciach.

Ucisz siê, moja my¶li z³ota,
Przestañ splataæ, co my¶l± miliony.
W jakim celu, kiedy jesieñ s³odsza
Zsy³a barwy,niczym kotyliony.

My¶l zal¶ni³a,w koñcu przysz³e w s³owie,
Zanuci³a czyn na d³ugie, d³ugie lata.
Jednak o jej przemówieniu w ¿adnym s³owie,
Czy z odwag± zamieszka³a, równie¿ taka?

S³oñce tylko skry³o swoje s³odkie blaski,
Jakby ju¿ nie chcia³o tylko spojrzeñ twoich
Na pejza¿e le¶ne bez barwy odwagi,
Gdy tak wielu ¿±da sprawiedliwych s³ownych.