Czytelnia

Niech wiêc bêdzie, stary, ¿e co¶ siê sta³o i jest
tak, jak mawia³ mój dziadek, ¿e ¿ycie nie jest ³atwe i pe³ne
rado¶ci, ¿e to niez³a kurwa, która daje nam w najmniej
spodziewanym momencie.
Przecie¿ osiemna¶cie godzin w poci±gu to nic, to tylko ¿art,
który nie zostanie dostrze¿ony,
a gruba baba ¶pi±ca w k±cie wagonu bêdzie nadal
tylko gór±, przeszkod± nie do pokonania w drodze do kibla.
Mount Everest na trasie ze ¦winouj¶cia do Warszawy.
Pisanie na zawo³anie mnie wkurwia, ale Tabula Rasa jest jeszcze
gorsza, wiêc niech ta baba ¿yje, bo razem bêdzie nam nie najgorzej.
Bêdziemy ca³kiem zadowoleni, ca³kiem ¿ywi i zdenerwowani
bezczynno¶ci±. Trze¼wi do nieprzytomno¶ci,
zmêczeni dusznym oddechem wagonu. Bêdziemy te¿ ca³kiem
w porz±dku wobec siebie i ca³ej tej farsy, wobec milcz±cego potoku
obrazów za oknem i rozwalonego kota pod ko³ami wagonu,
który akurat dzisiaj mia³ pecha i straci³ dziewi±te ¿ycie.
A pó¼niej bêdê ca³kiem w porz±dku i j± zabijê, zamykaj±c
zeszyt i sam te¿ bêdê martwy, nastêpny do odstrzelenia.
Nastêpny do Raju.

20.04.09

źródło: