Czytelnia :: Podróże w dal i w głąb

Podróże w dal i w głąb

24 godziny temu

Patriarchalni i mizoginiczni Greccy wojownicy opowiadali sobie o plemionach wojowniczych Amazonek, zamieszkujących wschodnie stepy tak odległe, że aż nieosiągalne dla Hellenów, narodu niezwykle mobilnego, ale trzymającego się raczej morskich brzegów i unikającego zapuszczania się w głąb nieznanych lądów. Nie znające męskiego panowania kobiety miały cechować się nie tyle, czy nie tylko walecznością i odwagą, ale bezwzględnym okrucieństwem, brakiem litości nie tylko dla pokonanego przeciwnika, lecz także dla samych siebie. Ich nienawiść do mężczyzn była nieprzejednana i jeńcy, którzy wpadli w ich ręce nie mieli szans na praktykowany wtedy powszechnie wykup: po straszliwych torturach, hańbiąco okaleczeni, byli bez skrupułów mordowani. Żadna z Amazonek nie odczuwała najmniejszych oporów przed zamordowaniem własnego dziecka, jeśli miało ono nieszczęście urodzić się chłopcem. Z tymi wojowniczkami nie można było nie tylko godnie walczyć (bo jakie to dla prawdziwego mężczyzny marne zwycięstwo: rozpłatać mieczem kobietę, i jaka hańbiąca klęska: być przez kobietę rozpłatanym), ale w żaden sposób dojść do ładu. One może i zawierały układy, ale zrywały je łatwo i z powodów zupełnie nieprzewidywalnych, wystarczyło im mętne przeczucie, że sojusznik może nie być wobec nich szczery. Boleśnie przekonał się o tym choćby Herakles, który w wyprawie po pas Hippolity po długiej żegludze dotarłszy do amazońskiej stolicy, już myślał że niezliczonymi darami i pochlebstwami okupił przychylność wojowniczek, ale wystarczyła posiana przez boską intrygantkę Herę plotka, aby Amazonki, na własną zresztą zgubę, rzuciły się z mieczami na przybyszów, którym dopiero co obiecały udzielić gościny.